Jan D³ugosz herbu Wieniawa – by³ jednym z najwybitniejszych historyków ¶redniowiecznych, dyplomat± królewskim, kanonikiem krakowskim. Najwa¿niejszym jego dzie³em s± „Roczniki, czyli kroniki s³awnego Królestwa Polskiego” (Annales, seu cronicae incliti Regni Poloniae) – opisane w dwunastu obszernych ksiêgach dzieje Polski od legendarnych pocz±tków a¿ do 1480 r. By³ tak¿e autorem kilku katalogów biskupów polskich, opisu herbów krzy¿ackich (Banderia Prutenorum), pierwszego polskiego herbarza (Insygnia seu clenodia Regni Poloniae), ¿ywotów ¶w. Stanis³awa i ¶w. Kingi, traktatu historycznego o przy³±czeniu Mazowsza do Korony (Articuli de incorporatione Masoviae), a tak¿e rejestru dóbr diecezji krakowskiej (Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis).

Urodzi³ siê w 1415 r. we wsi Brze¼nica, le¿±cej w ziemi sieradzkiej. Wywodzi³ siê ze ¶redniozamo¿nej rodziny szlacheckiej. Pocz±tkowo uczy³ siê w szkole parafialnej w Nowym Mie¶cie Korczynie, a w 1428 r. zapisa³ siê na studia na Uniwersytecie Krakowskim. Po trzech latach przerwa³ naukê i studiów nigdy nie ukoñczy³. Od 1431 r. przebywa³ na dworze biskupa krakowskiego Zbigniewa Ole¶nickiego, staj±c siê z czasem jego najbardziej zaufanym wspó³pracownikiem. Dziêki biskupowi uzyskiwa³ kolejne godno¶ci ko¶cielne: by³ proboszczem w K³obucku, kanonikiem katedralnym krakowskim, kantorem i kustoszem wi¶lickim oraz kanonikiem sandomierskim. W imieniu biskupa sprawowa³ te¿ poselstwa, m.in. przywióz³ Ole¶nickiemu, w 1450 r., kapelusz kardynalski od papie¿a.

Po ¶mierci Ole¶nickiego Jan D³ugosz wspiera³ króla Kazimierza Jagielloñczyka. W imieniu w³adcy sprawowa³ liczne poselstwa dyplomatyczne, a od 1467 r. by³ wychowawc± synów królewskich. Pod koniec ¿ycia, w 1479 r., zosta³ mianowany arcybiskupem lwowskim. Godno¶ci tej jednak nie zdo³a³ obj±æ. Zmar³ w Krakowie 19 maja 1480 r. i zosta³ pochowany w katedrze wawelskiej. W 1880 r. szcz±tki D³ugosza przeniesiono do Krypty Zas³u¿onych w klasztorze Paulinów Na Ska³ce, któr± sam ufundowa³.